Blijven leren in de zorg: waarom Suzanne verder wilde

“Ik wilde vroeger kinderarts worden. Dat is er nooit van gekomen. Mijn loopbaan liep anders. Ik heb jarenlang een eigen verzekeringskantoor gehad, veel vrijwilligerswerk gedaan en daarnaast heb ik een gezin. Toch bleef die droom om in het ziekenhuis te werken altijd terugkomen.”

Op haar 38e nam ze een besluit. “Ik dacht: als ik het nu niet doe, doe ik het nooit. Ik startte met de opleiding tot Medisch Secretaresse. Eerst werkte ik op neurologie, nu werk ik op de poli oogheelkunde. Daar voelde ik: dit klopt.”

Is studeren op je 46e pittig? “Ja, het leren gaat anders dan toen ik achttien was. Je moet harder werken om informatie te onthouden. Maar omdat ik het zo interessant vind, voelt het niet zwaar. Ik werk drie dagen en studeer anderhalve dag. Dat is voor mij goed te combineren. Iedereen in onze groep moest in het begin even een goede balans vinden tussen werk, weer naar school gaan en privé. Uiteindelijk weet je daar een ritme in te vinden. We zijn allemaal heel gemotiveerd, het helpt ook dat we een fijne docent hebben met veel praktijkervaring en enthousiasme.”

Suzanne merkt nu al verschil in haar werk. “Ik luister anders. En stel gerichtere vragen. Mijn werk krijgt meer diepgang. Collega’s zien dat ook.”

Maar de grootste winst zit misschien wel ergens anders. “Ik voel dat ik groei. Ik sta niet meer stil. Dat geeft zelfvertrouwen. Ik zit weer dicht bij mijn oorspronkelijke droom. En ik wil blijven leren.”

Suzanne heeft een duidelijke boodschap voor andere vrouwen die twijfelen over een overstap naar de zorg. “Luister naar dat gevoel dat steeds terugkomt. Leeftijd is geen reden om het niet te doen. Als je iets kiest waar je echt energie van krijgt, dan voelt leren niet als een last maar als een kans.”