Het verhaal van Milena Lazic

Milena Lazic kwam 25 jaar geleden naar Nederland vanuit Bosnië. Ze was toen 25 jaar en had twee kleine kinderen. Haar man was 5 jaar daarvoor al naar Nederland gekomen om zich er te vestigen en te gaan werken. Door de oorlog in voormalig Joegoslavië duurde het een aantal jaren langer dat  Milena haar man achterna kon reizen voor de gezinshereniging.

Moeilijke beginjaren
‘Mijn man had een klein appartementje gekocht voor ons. Daar moesten we opnieuw een gezin worden, want mijn kinderen kenden hun vader alleen van zijn bezoeken aan ons in Belgrado. Voor hen was hij de man met de koffer waarin cadeautjes zaten. Het was moeilijk in het begin. Ik kende niemand. Ik sprak de taal niet en er was geen verplichting voor inburgering of het leren van Nederlands,’ vertelt Milena. Ze ging na 3 maanden met 2 kinderen op de fiets naar het consultatiebureau en daar hoorde ze van Vluchtelingenwerk. Toen haar beide kinderen op school zaten, kon ze zelf ook via Vluchtelingenwerk naar school gaan en de taal leren. De organisatie betaalde de scholing voor nieuwkomers. Dit waren geen vluchtelingen, maar mensen die zich in Nederland wilden vestigen voor werk.

De taalcursus volgde ze op het Apeldoorns College, een van de voorgangers van Aventus. ‘Binnen een half jaar had ik het Staatsexamen 1 gehaald. En daarna ben ik door gaan leren.  Ik volgde een opleiding voor SPW (sociaal pedagogisch werker) bij het Pascalcollege en de LOI.’ Milena is ook gelijk aan het werk gegaan in de kinderopvang bij een van de voorgangers van Aventus Educatie. Ze zorgde voor de kinderen van andere cursisten die Nederlands moesten leren. Zo is ze doorgegroeid naar haar huidige baan. Ze werkt nu als onderwijsassistent op het Open Leercentrum van Aventus en helpt andere inburgeraars met hun lesprogramma.

Je moet een doel hebben
‘Ik ben naar Nederland gekomen om me te vestigen in een nieuw land. Mijn man en ik wilden hier werken en hier kansen voor onze kinderen creëren. Je moet een doel hebben en ik wilde slagen en meedoen. Dat is het belangrijkste. We moesten op nul beginnen, nee… in het begin zaten we zelfs ver onder nul.

Mijn man heeft inmiddels een eigen bedrijf in dakbedekking, mijn zoon studeert nu Engels en heeft geschiedenis afgerond en mijn dochter werkt als manager. We hebben het allemaal zelf gedaan. Daar ben ik trots op!’ Milena voelt zich thuis in Nederland en draagt beide culturen in zich. ‘Ik ben allebei, zowel Nederlands als Bosnisch. We hebben namelijk ons gezamenlijke leven hier opgebouwd en het land van mijn jeugd bestaat niet meer. Dat is kapotgemaakt door de oorlog. Versnipperd. We hebben er nog een huis, we komen er graag in de zomer en mijn moeder woont er nog.

De fijnste dag in het jaar is de dag dat we vertrekken naar Bosnië, de tweede fijnste dag van het jaar is de dag dat we weer terugreizen naar Nederland.’

Lees ook: Inburgeren doe je al 40 jaar bij Aventus Educatie

Trefwoorden: